सित्तीमा छ सबै पहाड तिर यो


सित्तीमा छ सबै पहाड तिर यो
पाक्द्या काफल गोयला किरमडा, ऐसेलु रे गोफला ।
मेरा स्वर्ग जसो पहाड धरती, भण्णाब धैं काँ छ ला ।
आरु मेल घङारु कुल्लम हुन्या, छन् सुन्तला मौसमी ।
दात्या ओखड नास्पती घरघरै, क्याकी छ ला ञा कमि ।

                            १

आल्पोख्रा बनबेवरी कति निका, खाया नभुल्ल्या कभै ।
पैङ्या बाज बुरौज बोटबटिला, बार्मास फुल्ल्या सबै ।
खुन्न्या बेडु किमू डुमेर मलडा, छन् ञा भिमल्ला लगै ।
हम्रा झा फलफूल अन्त दुनियाँ, काहींन मिल्ला कभै ।

                            २

काला जामिर कागती चुख हुन्या, वाला सिङट्टा हुन्या ।
गाज्यौ सोत्तर घाँसपात जतिलै, सौला सिमोट्टा हुन्या ।
ऐजेडू तिमला मिजारु सब छन्, छन् भोगट्याका रुख ।
गाडी मोटर छन् पहाड तिरलै, क्याको छ ला ञा दुख ।

                            ३

चुक्ला दाणिम छन् अनार मलुरा हेरी अघौन्या जसा ।
बोजो तीमुर दाल्चिनी छ सतुवा, छन् ओखती कस् कसा।
सिर्पोड्या बचकार डोल कटकी, छन् गाननाका जडा ।
जाण्याले सब ओखती छ घरका, देला समानी खडा ।

                           ४

सीलाजीत फुटन्छ ञा अमृत झो, काठा भिटामा लगै ।
पानी घट्ट पिस्या छ स्वाद अलगै, आटा पिठामा लगै ।
घोड्याज्वान अटिन्जडा छ धतुरो, रम्बास रीठा हुन्या ।
सिम्या हुन्छ गडाभिणा बन गया, बन्तौड गीठा हुन्या । 
                          ५
 
सीण्णो फापर कोइराल सगिना, ल्यूँडो लगै पाइन्या ।
बाँच्चाकी जति हो भिटामिन सबै, हम्रा हडै चाइन्या ।
सित्तीमा छ सबै पहाड तिर यो, रुप्या बिनै खाइन्या ।
धैं खोज्जाकन काँ छ यो शहरमा, पैसानले पाइन्या ।
                         ६
 
च्यौं फुट्ट्या बन बेत छन् कति निका, सल्याड सिम्ता हुन्या ।
क्वैली कुक्कु छ नेउली दिनदिनै, हाँसेर निम्ता दिन्या ।
मुख्ता जंगल बीच गोरु बकरा, चद्दान हौसी वर ।
ग्वाला झाइ उपाद बल्ल लिबडा, लौनान फौंसी वर ।

                           ७

कोदो भीमुर बेतु कौन सरस्यौं, खेती हुन्या ठौर यो ।
गर्मीमा न त ठण्णमा छ असजी, नै माल यो भौर झो ।
गौं घोका मथि उज्कला तिर तली, छन् धान रोप्दे गडा ।
रन्कन्ज्या बन बासुली स्वर बिणै, छन् दु:ख पोख्दे चडा ।

                               ८

ताजा गोरस पात खाइ घरको, पानी पिन्या मूलको ।
आफ्नी रीत परम्परा चलनले, पूजा अरि कूलको ।
वर्षौं वर्ष इथै जिया बुबुबज्या, माणी इसै ठौं निको ।
आफ्नो जन्मथलो भुली वर सबै, गद्दान ऐला सिको ।

                               ९

दौडा दौड गरि मधेश तिर ग्या, केक्यान खौंला भणी ।
गेदा बोर्डिङमा पढाइबर ञा, विद्वान हौंला भणी ।
कौडीका भरमा पहाड जति थ्यो, बेच्या उसै मोलमा ।
खेट्टा खौ् म भणी बुडी शहर गै, आफैं डुबी झोलमा ।

                                १०

पस्ताले अब क्याद्द हो दिन गया, जो भैगया सो गया ।
फर्कन्छौ कि कभै पहाड तिर लै, तै मालकी धो भया ।
भण्णार्यान इजा बुवा पितरलै, औनाब फर्की घर ।
झान्छौ क्यान सबै बिचार न गरी, ञा देखि तर्की वर ।

                                 ११


केशव मडै 
सुर्नया -५ मडगाउँ, बैतडी 
हाल: युएई 
(प्रस्तुत कविता सुदुरपश्चिमको बैतडी भाषामा ”शार्दूलविक्रीडित छंद” मा लेखिएको छ)